تبلیغات
فوریت های پزشکی - اکسیژن درمانی
فوریت های پزشکی
دست نوشته های یک تکنیسین

بازدید : مرتبه
تاریخ : دوشنبه 9 آذر 1394



اکسیژن درمانی عبارت است از تجویز اکسیژن با غلظتی بیش از آنچه در جو وجود دارد. در سطح دریا، غلظت اکسیژن هوای اتاق 21% است.

هدف از اکسیژن درمانی انتقال کافی اکسیژن به خون، کاهش کار تنفس و کاهش فشار بر میوکارد می باشد.

حمل اکسیژن به بافتها به عواملی نظیر: برون ده قلب، میزان اکسیژن شریانی، غلظت هموگلوبین و نیازهای متابولیک بدن بستگی دارد. در زمان اکسیژن درمانی باید به تمام عوامل فوق توجه نمود.

موارد مصرف اکسیژن درمانی:

تغییر در تعداد یا الگوی تنفس بیمار، ممکن است اولین نشانه های نیاز برای اکسیژن درمانی باشند.

تغییر در تعداد یا الگوی تنفس ممکن است به علت هیپوکسمی یا هیپوکسی باشد.

هیپوکسمی به معنی کاهش فشار اکسیژن خون شریانی است که با این علائم مشخص می شود:تغییرات در وضعیت ذهنی(به صورت اختلال قضاوت، پرخاشگری، عدم آگاهی، گیجی و خواب آلودگی و کما)، تنگی نفس، افزایش فشارخون، تغییر در تعداد ضربان قلب، دیس ریتمی، سیانوز مرکزی(علامت دیررس)، تعریق شدید و انتهاهای سرد.

هیپوکسمی معمولا منجر به هیپوکسی شده که طی آن اکسیژن در بافتها کاهش می یابد. هیپوکسی در صورت شدید بودن میتواند حیات فرد را به مخاطره بیاندازد.

علائم ونشانه های نیاز به اکسیژن به ناگهانی بودن این نیاز بستگی دارد.

با پیشرفت سریع هیپوکسمی، تغییراتی در سیستم عصبی مرکزی ایجاد میشود، زیرا مراکز عصبی بالاتر نسبت به کمبود اکسیژن حساس هستند.

بیمار دچار ناهماهنگی حرکات و اختلال قضاوت شده و تصویر بالینی شبیه به مسمومیت با الکل دارد.

در هیپوکسی مزمن (مانند بیمار COPD) ممکن است خستگی، خواب آلودگی، بی تفاوتی، بی توجهی و تاخیر در واکنش ها بوجود آید.

انواع هیپوکسی:

هیپوکسی ممکن است به علت بیماری های شدید ریوی (میزان ناکافی اکسیژن)، یا بیماری های غیر ریوی (تحویل ناکافی اکسیژن) موثر بر تبادلات گازی در سطح سلول بوجود آید.

چهار نوع معمول هیپوکسی شامل:

هیپوکسی هیپوکسمیکهیپوکسی ناشی از اختلال جریان خونهیپوکسی ناشی از کم خونیهیپوکسی ناشی از مسمومیت سلولی

: A هیپوکسی هیپوکسمیک:

هیپوکسی هیپوکسمیک، کاهش سطح اکسیژن در خون در نتیجه کاهش انتشار اکسیژن در بافتها می باشد.

این وضعیت ممکن است به دلایل زیر بوجود آید:

کاهش تهویه ، صعود به ارتفاعات ، عدم تعادل تهویه به پرفیوژن (مثل آمبولی ریه)

شنت که در آن آلوئلها کلاپس شده اند و نمیتوانند اکسیژن کافی به خون منتقل کنند.(معمولا در نتیجه آتلکتازی)

هیپوکسی ناشی از اختلال جریان خون:

هیپوکسی ناشی از اختلال جریان خون، هیپوکسی است که در نتیجه عدم کفایت گردش خون مویرگی ایجاد می گردد.در این وضعیت فشار نسبی اکسیژن بافتی (Po2) کاهش یافته، در حالی که اکسیژن خون شریانی (Pao2) در حد طبیعی است.این نوع هیپوکسی ممکن است در نتیجه کاهش برون ده قلب، انسداد موضعی عروق، وضعیت های کاهش جریان خون مانند شوک یا ایست قلبی بوجود آید.

هیپوکسی ناشی از اختلال جریان خون را میتوان از طریق تشخیص علت زمینه ای و رفع آن درمان کرد.

هیپوکسی ناشی از کم خونی:

هیپوکسی ناشی از کم خونی در نتیجه کاهش غلظت هموگلوبین ایجاد شده که موجب کاهش فرصت حمل اکسیژن خون می شود.مسمومیت با مونوکسید کربن اثرات مشابهی دارد، چون موجب کاهش ظرفیت حمل اکسیژن توسط هموگلوبین می گردد، اما علت هیپوکسی ناشی از کم خونی نیست زیرا سطح هموگلوبین ممکن است طبیعی باشد.

هیپوکسی ناشی از مسمومیت سلولی:

هیپوکسی ناشی از مسمومیت سلولی زمانی رخ می دهد که ماده سمی نظیر سیانید، با توانایی بافتها جهت استفاده از اکسیژن موجود تداخل ایجاد کند.

موارد احتیاط در اکسیژن درمانی:

اکسیژن یک دارو است و به غیر از موارد فوری، فقط باید توسط پزشک تجویز شود.

همانند سایر داروها، پرستار اکسیژن را با احتیاط تجویز نموده و به دقت اثرات آن را روی بیمار ارزیابی می کند. به طور کل، بیماران مبتلا به اختلالات تنفسی، اکسیژن را فقط به منظور افزایش فشار اکسیژن خون شریانی تا بازگشت آن به حد طبیعی دریافت میکنند، این مقدار ممکن است بین 95-60 میلیمتر جیوه متغیر باشد.

در منحنی تجزیه اکسی هموگلوبین، خون در این سطوح (Pao2=60-95)، 98-80% با اکسیژن اشباع می شود.افزایش جریان اکسیژن دمی به میزان اکسیژن گلبول های قرمز خون یا پلاسما نمی افزاید.

در عوض، مقادیر افزایش یافته اکسیژن ممکن است اثرات سمی روی ریه ها و سیستم عصبی مرکزی بگذارد یا تهویه را تضعیف کند.

هنگام تجویز اکسیژن به هر روش،بیمار باید از نظر نشانه های عدم کفایت در اکسیژناسیون، مورد بررسی قرار گیرد. بنابراین پرستار مرتبا از نظر علائم گیجی، بی قراری، خواب آلودگی، تعریق، رنگ پریدگی، تاکی کاردی، تاکی پنه و افزایش فشارخون بررسی میکند.

مسمومیت با اکسیژن:

مسمومیت با اکسیژن زمانی رخ می دهد که اکسیژن با غلظت بالا (بیش از 50 درصد) به مدت طولانی (بیش از 48 ساعت) تجویز شود.

سمیت اکسیژن در اثر تولید بیش از حد رادیکال های آزاد اکسیژن ناشی از متابولیسم سلولی بوجود می آید.

اگر سمیت اکسیژن درمان نشود، این رادیکال ها می توانند به شدت به سلول ها صدمه زده و یا آنها را از بین ببرند. آنتی اکسیدان ها مانند ویتامین E، ویتامین C، و بتاکاروتن ممکن است اثر دفاعی در مقابل رادیکال های آزاد اکسیژن داشته باشند.

علائم و نشانه های مسمومیت با اکسیژن:

احساس ناراحتی در زیر جناغ ، پاراستزی ، تنگی نفس ،بی قراری ، خستگی ، ضعف ، مشکلات تنفسی پیشرونده

انفیلتراسیون آلوئلی در رادیوگرافی قفسه سینه

جهت پیشگیری از مسمومیت، باید اکسیژن در صورت تجویز مورد استفاده قرار گیرد.

اگر غلظت های بالای اکسیژن ضروری هستند، مهم است که مدت تجویز را به حداقل رسانده و میزان آن را تا حد ممکن کاهش داد.

اغلب با اکسیژن درمانی از فشار مثبت انتهای بازدم (PEEP) استفاده می شود یا فشار مثبت مداوم راه هوایی (CPAP) جهت درمان یا پیشگیری از میکروآتلکتازی استفاده می شود، بدین ترتیب اکسیژن با غلظت کمتری مورد استفاده قرار می گیرد.

سطحی از PEEP که بهترین اکسیژن رسانی را بدون اختلال در همودینامیک فراهم میکند، به عنوان بهترین PEEP می باشد.

تضعیف تهویه:

در بیماران مبتلا به COPD، محرک تنفس، به جای افزایش سطح دی اکسیدکربن، کاهش سطح اکسیژن می باشد. بنابراین، تجویز اکسیژن با غلظت زیاد، محرک تنفسی را که فشار اکسیژن کم در بیمار می باشد از بین می برد.

در نتیجه، کاهش تهویه آلوئلی می تواند موجب افزایش پیشرونده فشار دی اکسید کربن شریانی (Paco2) و نهایتا مرگ بیمار در اثر نارکوز دی اکسید کربن و اسیدوز می شود.

با تجویز اکسیژن به میزان کم (2-1 لیتر در دقیقه) می توان از هیپوونتیلاسیون ناشی از اکسیژن پیشگیری کرد.

سایر مشکلات ناشی از اکسیژن درمانی:

از آنجایی که اکسیژن قابلیت احتراق بالایی دارد، لذا هنگام استفاده از آن، همواره خطر آتش سوزی وجود دارد.

در زمان استفاده از اکسیژن باید تابلوی “استفاده از دخانیات ممنوع“ در محل نصب شود.

وسیله اکسیژن درمانی منبع بالقوه انتقال عفونت باکتریال بوده، بنابراین، بر اساس برنامه کنترل عفونت و نوع وسیله تحویل اکسیژن، پرستار باید سوند را بطور مرتب تعویض کند.

لوازم تجویز اکسیژن:

تجهیزات اکسیژن بایستی سالم و بی خطر، معتبر و قابل اعتماد باشد.

بیشتر سیستم های تجویز اکسیژن دارای اجزای متعددی است:کپسول اکسیژن، تنظیم کننده فشار و وسیله تجویز اکسیژن (کانول، ماسک و ...).زمانی که بیمار تنفس نمی کند یا تنفس ناکافی دارد، وسایل اضافی (از قبیل ماسک جیبی، ماسک بگ – والو یا ونتیلاتور با فشار مثبت) میتواند جهت تجویز اکسیژن به ریه بیمار بکار رود.

کپسول اکسیژن:

کپسول های اکسیژن در اندازه های مختلفی عرضه شده است.انواعی که در مراقبت ها کاربرد عمومی دارد عبارتند از:

کپسول D محتوی حدود 350 لیتر اکسیژن

کپسول E محتوی حدود 625 لیتر اکسیژن

کپسول M محتوی حدود 3000 لیتر اکسیژن

کپسول G محتوی حدود 5300 لیتر اکسیژن

کپسول H محتوی حدود 9600 لیتر اکسیژن

کپسول اکسیژن باید قبل از اینکه مورد نیاز باشد، پر و آماده باشد.

شما نمی توانید با بلند کردن یا حرکت دادن کپسول بگوئید که نیمه پر یا خالی است.

روش محاسبه تداوم کارکرد کپسول بدین صورت می باشد:

مدت جریان در دقیقه=عدد فشارسنج بر حسب Psi(پوند بر اینچ مربع) منهای فشار باقی مانده آن (همیشه 200PSi) ضربدر عدد ثابت (فهرست شده) تقسیم بر میزان این جریان بر حسب لیتر در دقیقه

عدد ثابت کپسول ها:

D=./16 G=2/41

E=./28 H=3/14

M=1/56 K=3/14

مثال: مدت جریان یک کپسولM که عددPSi 2000 روی فشارسنج آن خوانده می شود و میزان جریان 10 لیتر در دقیقه دارد عبارت است از :

(2000-200)*1.56/10=280/8 دقیقه

هرگز نباید اجازه داد که کپسول اکسیژن تا حد کمتر از باقیمانده ایمن خالی شود. باقی مانده ایمن برای یک کپسول اکسیژن زمانی است که فشارسنج 200 یا بیشتر را نشان می دهد زیرا کمتر از این حد اکسیژن، اجازه تحویل کافی را به بیمار نمی دهد.

نکات ایمنی هنگام کار با کپسول اکسیژن :

همیشه از فشارسنج، تنظیم کننده فشار و لوله هایی که برای استفاده از اکسیژن طراحی شده اند، استفاده کنید.

همیشه از آچار مخصوص اکسیژن فلزی غیر آهنی مخصوص اکسیژن، جهت تعویض فشارسنج و تنظیم کننده فشار استفاده کنید.بایستی از برخورد انواع لوازم فلزی با یکدیگر پرهیز کنید زیرا ممکن است جرقه ایجاد کند.

همیشه از کپسول اکسیژن طبی استفاده کنید. اکسیژن صنعتی حاوی ناخالصی است.کپسول بایستی به عنوان ”اکسیژن USP“ برچسب بخورد و اکسیژن نباید بیش از 5 سال ذخیره شود.

همیشه دریچه اکسیژن را کاملا باز کنید، سپس آن را تا نیمه ببندید زیرا ممکن است همکارانتان با گمان بسته بودن سعی کنند آن را با فشار زیاد باز کنند.نباید دریچه جهت تجویز اکسیژن کاملا باز باشد.

همیشه کپسول های اکسیژن ذخیره را در اتاق سرد با تهویه و ایمنی بالا نگهداری کنید.

هرگز یک کپسول اکسیژن را بدون بستن آن در وضعیت عمودی رها نکنید.

هرگز از گریس، روغن یا صابونهای حاوی چربی روی وسایلی که به کپسول حاوی اکسیژن وصل میشود، استفاده نکنید. مراقب باشید زمانی که دست های شما چرب است به این وسایل دست نزنید.در هنگام وصل اتصالات، از لوازم غیر چرب استفاده کنید.

هرگز جهت محافظت از یک خروجی مخزن اکسیژن یا برچسب زدن هر کپسول اکسیژن یا سیستم تحویلی اکسیژن، از نوارچسب استفاده نکنید. ممکن است اکسیژن با چسب و مواد آن واکنش داده و سبب آتش سوزی شود.

هرگز سعی نکنید تا کپسول اکسیژن را با کشیدن یا غلطاندن روی سطح یا قد آن، حرکت دهید.

تنظیم کننده فشار (Regulator):

فشار در یک کپسول اکسیژن جهت تجویز به یک بیمار بسیار بالاست (تقریبا PSi 2000 در یک مخزن پر-متغیر با دمای محیط).یک تنظیم کننده فشار بایستی جهت تامین فشار بی خطر Psi 70-30 به کپسول وصل شود.

فشار کپسول در یک یا دو مرحله کاهش می یابد.در کاهش یک مرحله ای، تنظیم کننده فشار یک مرحله ای بکار می رود.کاهش دو مرحله ای نیاز به تنظیم کننده دو مرحله ای دارد.بیشتر تنظیم کننده های که در مراقبت اورژانس بکار میرود، از نوع یک مرحله ای است.

قبل از اتصال تنظیم کننده فشار به یک کپسول حاوی اکسیژن، کنار سوراخ دریچه بایستید و دریچه را فقط برای یک ثانیه جهت پاکسازی آلودگی و غبارزدایی سوراخ خروجی یا مجرای خروجی باز کنید.

جریان سنج (Flowmeter):

فلومتر امکان کنترل جریان اکسیژن را برحسب لیتر در دقیقه مشخص می کند.

این وسیله به تنظیم کننده فشار متصل می شود.بیشتر سرویس ها فلومتر را دائما متصل به تنظیم کننده اکسیژن نگاه می دارند.

مرطوب کننده (Humidifier):

یک مرطوب کننده میتواند جهت تامین رطوبت به اکسیژن خشک که از کپسول تامین میشود، متصل شود.

اکسیژن بدون مرطوب سازی سبب خشکی غشاهای مخاطی راه هوایی و شش های بیمار میشود.در بیشتر موارد استفاده کوتاه مدت، خشکی اکسیژن مشکلی ایجاد نمی کند.ولی به هر حال زمانی که اکسیژن مرطوب به بیمار تجویز می شود وی احساس راحتی بیشتری می کند.

مثل تمام دستگاههای تجویز اکسیژن، مرطوب کننده بایستی تمیز نگه داشته شود.مخزن آب میتواند تبدیل به یک بستر گسترش برای جلبک ها، باکتری های بیماری زا و عوامل خارجی خطرناک شود.

روش های تجویز اکسیژن:

Low Flow System:

در سیستم های با جریان کم اکسیژن، بیمار هوای اتاق را با اکسیژن تنفس میکند.برای استفاده از این سیستم ها، بیمار باید حجم جاری طبیعی و الگوی تنفسی منظم داشته باشد.

سیستم های با جریان پایین عبارتند از:

کانولای بینی

ماسک ساده اکسیژن

ماسک با استنشاق مجدد هوای بازدمی با کیسه ذخیره کننده

ماسک بدون استنشاق مجدد هوای بازدمی با کیسه ذخیره کننده

Low Flow System:

این سیستم ها اکسیژن را با غلظت های 90-21 درصد به بیمار تحویل می دهند.در این سیستم ها متغیر هایی که روی Fio2 اثر می گذارند عبارتند از:

ظرفیت ذخیره ای آناتومیکی دستگاه تنفس (حجم حلق، بینی و حلق دهانی و...)نوع سیستم تجویز اکسیژن (سوند یا کانولای بینی، ماسک، کیسه ذخیره ساز)میزان جریان اکسیژن (لیتر در دقیقه)الگوی تهویه بیمار(در بیمارانی که تنفس عمیق دارند، درصد اکسیژن کمتری به بیمار می رسد، زیرا مقدار زیادتری از هوای اتمسفر که دارای Fio2 برابر 21% است با اکسیژن تجویز شده مخلوط می گردد و Fio2 را پایین می آورد)

کانولای بینی یا سوند بینی:

این وسیله متداولترین ابزار برای تجویز اکسیژن است و بوسیله آنها با تجویز 6-1 لیتراکسیژن در دقیقه میتوان Fio2 به میزان 44-24 درصد به بیمار رساند.

هنگام استفاده از این ابزار باید سوراخ های بینی باز و تنفس از طریق بینی امکان پذیر باشد.

بر حسب سرعت تجویز اکسیژن، مقدار تقریبی Fio2 هوای دمی به قرار زیر است:

Fio2

O2

%24-28

%28-32

%32-36

%36-40

%40-44

2 Lit/min

3 Lit/min

4 Lit/min

5 Lit/min

6 Lit/min

مزایای کانول بینی:

استفاده آسان - تحمل خوب توسط بیمار – تحرک بیشتر – عدم قطع اکسیژن در حین فعالیت هایی چون سرفه، صحبت کردن، غذا خوردن، خوردن دارو

معایب کانول بینی:

غلظت اکسیژن داده شده را نمیتوان دقیقا کنترل کرد وبستگی به حجم جاری و ریت تنفس دارد.میزان اکسیژن تجویز شده نباید بیش از 6 لیتر در دقیقه باشد زیرا موجب تحریک، خشکی و آزردگی مخاط بینی می شود.

ماسک ساده صورت:

برای غلظت های پایین تا متوسط از این وسیله استفاده می شود.

با تجویز اکسیژن با سرعت 10-6 لیتر در دقیقه میتوان Fio2 به میزان 60-40 درصد ایجاد کرد.

در بیمارانی که با دهان نفس می کشند، تجوز اکسیژن با این روش موثرتر از کانولای بینی است.

برحسب سرعت تجویز اکسیژن، مقدار اکسیژن هوای دمی به قرار زیر است:

Fio2

O2

%40

%45-50

%55-60

5 Lit/min

6 Lit/min

8 Lit/min

این ماسک ها باید کاملا با دهان وبینی مماس شود، لیکن نباید به صورت فشار وارد آورد و باعث قطع جریان خون شود.

جریان اکسیژن معمولا باید به میزان 5 لیتر در دقیقه یا بیشتر تنظیم شود تا از تجمع هوای بازدمی در زیر ماسک و استنشاق مجدد آن، که حاوی CO2 بالاست اجتناب گردد.

مزایا ماسک ساده: تجویز Fio2 بیشتر

معایب ماسک ساده:

R غالبا توسط برخی بیماران تحمل نمی شود (بخصوص در افرادی که دچار دیسپنه شدید، صدمه و سوختگی در صورت هستند)

R در هنگام برخی فعالیت ها نظیر خوردن، سرفه، خروج خلط و...جریان اکسیژن باید قطع شود.

ماسک با استنشاق مجدد بخشی از هوای بازدمی:

این ماسک ها با تجویز اکسیژن به میزان 10-6 لیتر در دقیقه، Fio2 در حدود 80-60 درصد ایجاد می کنند.

این نوع ماسک دارای کیسه ذخیره ساز بوده، ذخیره مصنوعی اکسیژن را افزایش می دهد و در نتیجه Fio2 بیشتری به بیمار می رساند.

تقریبا یک سوم هوای بازدمی نیز به کیسه ذخیره ساز برمیگردد که در واقع حجم برگشتی از فضای مرده آناتومیک است که هنوز غنی از اکسیژن بوده، گرم و مرطوب است و حاوی مقدار کمی CO2 است.

جهت اطمینان از اینکه بیمار حجم زیادی از هوای بازدمی را مجددا تنفس نمی کند، باید جریان اکیسژن حداقل 6 لیتر در دقیقه باشد.به نحوی که با هر دم بیش از یک سوم از حجم کیسه ذخیره ساز کاسته شود.در غیر اینصورت CO2 نیز میتواند در کیسه ذخیره ساز تجمع یابد و موجب افت درصد اکسیژن داخل کیسه گردد.

ماسک بدون استنشاق مجدد هوای بازدمی:

این ماسک ها دارای کیسه ذخیره ساز با دریچه یکطرفه هستند که اجازه ورود هوای بازدمی به داخل کیسه ذخیره ساز را نمی دهند.

بوسیله این ماسک ها با تجویز 15-6 لیتر اکسیژن در دقیقه، میتوان Fio2 به میزان 100 -95 درصد ایجاد کرد.

در این نوع ماسک باید کیسه را در مدت دم مورد مشاهده قرار داد.کیسه نباید با هر بار تنفس بیش از 1/3 گنجایش خود جمع شود.اگر سرعت جریان اکسیژن 15-6 لیتر در دقیقه باشد، میتوان مطمئن بود که کیسه ذخیره پر باقی می ماند.

چادر صورت:

چادر صورت روش دیگری جهت تجویز اکسیژن در سیستم با جریان آهسته است.

مزیت مهم این دستگاه آن است که میتوان رطوبت زیادی را همراه با آن به مددجو رساند.

از معایب آن نیز این است که نمیتوان Fio2 را دقیقا کنترل کرد.

با این وسیله، توسط تجویز 8-4 لیتر در دقیقه اکسیژن، Fio2 در حدود 40 درصد فراهم میگردد.

چادر اکسیژن:

این وسیله بیشتر در اطفال که قادر به تحمل ماسک و کانولای بینی نیستند استفاده می شود.

شرایط استفاده از چادر اکسیژن عبارت است از :

کنترل درجه حرارت چادر (در صورتیکه اکسیژن گرم تجویز شود، درجه حرارت چادر آنقدر بالا می رود که موجب تعریق می گردد.به این ترتیب مصرف اکسیژن بدن بالا می رود.)کنترل رطوبت چادرکنترل از نظر افزایش CO2 زیر چادر(چادر باید تهویه داشته باشد)استریلیتی چادر (چادر باید بعد از هر بار مصرف ضدعفونی شود)

T-Piece یا T-Tube:

این وسیله روی لوله تراشه قرار می گیرد و از طریق آن اکسیژن با جریان بالا به بیمار داده میشود.

این ابزار میتواند علاوه بر تجویز اکسیژن، توسط مقاومتی که در سر راه بازدم ایجاد می کند، سبب تولید حدود 5 سانتی متر آب PEEP می شود و از افزایش Paco2 جلوگیری نماید.

میزان جریان مخلوط هوا و اکسیژن درون T-Pice باید 2/5 برابر حجم دقیقه ای باشد.

سیستم های با جریان بالای اکسیژن:

ماسک ونچوری (Venturi Mask):

ماسک های ونچوری جهت تجویز اکسیژن با جریان بالا استفاده میشود.

این ماسک ها قابل اعتمادترین و دقیق ترین روش برای تجویز غلظت صحیح و کنترل شده اکسیژن هستند.

این وسایل طوری طراحی شده اند که هوای اتاق را با جریان ثابتی از اکسیژن مخلوط کرده، سپس به ریه ها میفرستد.

به علت سرعت بالای جریان گاز در این سیستم، همواره میزان ثابتی از اکسیژن در سیستم جریان داشته، هوای اضافی همراه با دی اکسیدکربن بوسیله این جریان سریع از زیر ماسک خارج می شود.

در این نوع ماسک، آداپتورهای قابل تعویضی وجود دارد که مقدار ثابتی از اکسیژن را با حجم ثابتی از هوا مخلوط کرده به بیمار می رسانند:

رنگ آداپتور

Fio2

O2

آبی

زرد

سفید

سبز

صورتی

24%

28%

31%

35%

40%

4 Lit/min

4 Lit/min

6 Lit/min

8 Lit/min

8 Lit/min

مهمترین مورد مصرف ماسک ونچوری در بیماران COPD است.




طبقه بندی: اورژانسهای احیا،  اورژانسهای اطفال،  اورژانسهای مسمومیت، 
ارسال توسط بهمن احمدی


آرشیو مطالب
نظر سنجی
مشکل اصلی رشته فوریت پزشکی چیست







پیوند های روزانه
لینک های ویژه

قالب وبلاگ

گالری عکس بازیگران سینما

کتابخانه الکترونیکی

قالب وبلاگ

گرافیک کامپیوتری opengl